دلنوشته ها

خدایا رحم کن بر حال زارم که او خواهد درآرد پس دمارم اگر صبری عطا ننمایی ام حال دمار از روزگار خود در آرم میثم زرگری...

صبح است و دلم نوای نی می خواهد یک جام نَه ده پیاله مِی میخواهد اندر بغل دلبرکی بر لب جوی یک بوسه همی از لب وی میخواهد میثم زرگری...

ماییم ز خاک و باز آییم به خاک این روی سیه به خاک می گردد پاک میثم زرگری...

ای دخترک تَرسا می ترسم از آت چشمت کآخر ببرد دینم، کآخر بِشَوَم رسوا میثم زرگری...

شوری چشمت نگاهم را پر از امّید کرد من نمک پرورده ی آن دیده ی دریایی ام میثم زرگری...

الا یا ایهاالساقی ، نماند آن وعده ات باقی که گفتی سرکش این می را، زدست آن گل راقی که آخر گردد این غمها، و یابی سرٌ اشراقی نجستم سر این معنا و طی شد عمر این دنیا و آخر شد جوانیٌم ، کجا رفت آن شه واقی در این مکٌاره دنیا ، غریقی خسته و تنها و دلگیر از همه نامردمان خشکی ودریا چه کابوسی شد آن رویا، بده ساقی تو آن می را که خوش گفت او بدین معنا به قول حضرت حافظ: اد...

تازه فهمید که دیگر پدرش نیست که نیست سایه امنیتی روی سرش،نیست که نیست بارها زخم زبان از کس و نا کس بشنید دَم فروبست چو راهی، به برش نیست که نیست همه گفتند پدر،بهر غنائم رفته است کَس نپرسید چرا، پس اثرش نیست که نیست تو بگو قیمت چشمت،چِقَدَر می ارزد؟ یا که نه، قیمت یک تن که سرش نیست که نیست حرم بی بی و مولا شده قربانگه عشق جز دفاعی ز حرم، در نظرش نیست که نیست ...

می سرایم سپید و سیاه موج نو ،سبک های پی در پی گاه شعر سپید می گویم میزنم نقش روی خود در وی گاه همراه حضرت حافظ با غزل می زنم دو جام از می گاه با مولوی قصیده می گویم میکنم با شبان او هی هی گاه با یک دوبیتی زیبا مینوازم نوای خوش چون نی گاه چون عزیز دل سهراب در مسیر نویی کنم ره طی شاعرم شعر من شعار من است کی کشم دست از این زبان من کی؟ در تمام فصول من مستم فروَد...

جایی کنار نخلهااندر دل ایران زمینبا مردمانی مهرباناهل صفا اهل یقینآنسوی صدها خاطرهخیس از عرق هاشان جبینگاهی هوایش چون جنانیک لحظه گرم و آتشیندر کوچه های خاکی اشافتاده صد دل بر زمینشهری بود بیدار تراز روزهای واپسینشهری که از زیبایشهمچون نگینی در زمینشهری به رنگ خاک زرزر روید از خاکش چنینلار است نام این کهنشهر و دیار مومنینمیثم کمی همت نمااز چهره ات واکن تو چی...

وای از آن لحظه که اندیشه هواری بکشد عاشقی آه دل از دست نگاری بکشد رهرو خسته دلی پای کشان بی طاقت انتظار مدد از دست سواری بکشد چشم سر بسته و هم چشم دلش کور شود دهنش باز و همی داد و هواری بکشد هرکسی آنچه که پنداشت درست است ،درست! آه اگر دور سرش بند و حصاری بکشد محترم باشدش آن فکر و مرامت ای دوست تا همان دم که لسانت چو مهاری بکشد میثم زرگری...

می سرایم سپید و سیاه موج نو ،سبک های پی در پی گاه شعر سپید می گویم میزنم نقش روی خود در وی گاه همراه حضرت حافظ با غزل می زنم دو جام از می گاه با مولوی قصیده می گویم میکنم با شبان او هی هی گاه با یک دوبیتی زیبا مینوازم نوای خوش چون نی گاه چون عزیز دل سهراب در مسیر نویی کنم ره طی شاعرم شعر من شعار من است کی کشم دست از این زبان من کی؟ در تمام فصول من مستم فروَد...

بیا با بوسه ای من را تو مجنون و هوایی کن بیا در این شب جمعه ،تو یک کار خدایی کن میثم...

بیا با بوسه ای من را تو یک امشب مداوا کن چو فردا امدش آنگه ،عزیزم فکر فردا کن میثم زرگری...

داعشی تر از تمام دشمنانت می شود دختر سوری اگر یک لحظه من را ول کنی ...